Ақиықтар түлеген мұзбалағы,

Хантәңірінің қарапайым қыр қазағы.

Поэзияның асқар шыңын бағындырған,

Өн бойында тұнған бір жыр базары.

Өлеңнің құдіретін бағындырған,

Санасына мәдениеттілікті табындырған.

Кестелі ойларымен жырын төгіп,

Есінен шығармаған алып қыран.

Қырықтың бесеуіне келсең-дағы,

Ел жұртыңның маңдайдағы болдың бағы.

Жүректің төріне бірден ұялаған,

Қалдырдың ұрпағыңа мол мұраңды.

Туған өлкең-жырға оранған Қарасазың,

Қасиетті құт мекен болды бағың.

Үндескен жүрегіңмен елің-жұртың,

Тілдік тұлғаңменен сынбай сағың.

Шоқтығың биік, пір тұтқан ақындығың,

Асқақтап тұрсың, қадірлеп халқың бүгін.

Жырыңмен сусындап, өлеңімен қуаттанып,

Үш бақытымен шығарған түзу түтін.

Қазақтың қара өлеңінің құдіретін,

Алмастайын қақ жарып тілдіретін.

Қай қырынан келсе-дағы баға жетпес,

Сөз сұлтаның қашан да білдіретін. 

Емелхан ҚАЙЫПОВА,

Батыр ана, Сарыбұлақ ауылы.