Ертеде Шу өзенінің Балқашқа жақын жайылым алқабына Үйсін мен Арғынның белді жақсылары таласыпты. Екі жақтың да билері бас қосып, кеңесіп, пәтуаласа алмайды. Көпшілікке еріп барған он бес жасар Төле билік айтушыларға көңілі толмайды. Ол:

Ақты ақ деп бағалар,

О, игі жақсы, ағалар!

Өзегі талса, ел біткен,

Өзен бойын жағалар, – деп сөз бастай бергенінде:

– «Ата тұрып, ұл сөйлегеннен без,

Ана тұрып, қыз сөйлегеннен без» деуші еді. Мына бала кім өзі? – дейді төрде отырған би. Төле қасқая қарап тұрып:

О, би аға, он үште отау иесі демес пе,

Кінәлімін бе келіп қалсам он беске?

Сөз сөйледім, бұйыра көрмеңіз айыпқа,

Ала көз болу – ағайын адамға лайық па? – деп бір тоқталады да, төрде отырған биге былай деп сауал қояды:

О, игі асқар тауымыз,

Әділ ме осы дауымыз?

Жар астында тұрғанда,

Жасырынып жауымыз?

Сонда:

Қой асығы демеңдер,

Қолыңа жақса, сақа ғой.

Жасы кіші демеңдер,

Ақылы асса, аға ғой, – деген би:

– Балам, билікті саған бердім, – дейді. Бала Төле жұлып алғандай:

– Сары табақтан сарқыт қайтады деген. Билікті маған берсеңіз, Шу өзенінің оң жағын Үйсін, сол жағын Арғын жайласын. Бұған қалай қарайсыздар? – дейді.

Бұл шешімге екі жақ та риза болып, бітімге келеді. Сонда төрдегі би:

Үй баласы ма деп едім,

Ел баласы екенсің.

Ай маңдайлы арысым,

Талабың алдан өтелсін.

Ауылыңның таңы бол!

Маңдайдағы бағы бол! – деп бала Төлеге батасын берген екен. Осыдан бастап Төленің аты шығып, ел арасындағы дау-жанжал, келіссөзге араласып, билік айта бастапты.