Марқұм жазушы Шерхан Мұртаза айтпақшы, «Жегені – жантақ, арқалағаны – алтын» журналистер халықтың тіршілігінен, әлеуметтік әл-ауқатынан, руханиятынан, қоғамның бүгінгі тынысынан хабар тарататын қалам иелері кәсіби мерекесін атап өтіп, мәре-сәре болатын күн де келді. «Жүргенге жөргем ілінеді» дейді дана халық.  Журналистер де – жолаушы. Өйткені, олар үнемі жол үстінде өткізеді бар өмірін. Олардың жүрген жерінен көрген-білген деректер ілінеді «қоржынына».

Журналист – қоғамдағы жақсылықты жар сала жаңғыртатын, жамандықты жер-жебіріне жеткізетін қаламгер, ақпаратқа толы майданның жауынгері. Жүрген жеріндегі жақсылық пен жамандықты қоғамға айна қатесіз жеткізетін тұлға. Журналист – билік пен халық арасындағы дәнекер. Дәрігер адам жанын арашаласа, журналист адам тағдырын арашалайды. Журналист – халықтың қызметшісі, жоғын толтыруға, барын бағалауға атсалысады.

Қазіргі таңда жалған ақпараттар легі жаңбырдан соң қаулаған саңырауқұлақтай кеңінен тараған заманда журналистер ақпараттың ақ-қарасын ажыратып, халыққа шынайы ақпаратты жеткізумен еленеді. Сол үшін олар бармаған жер, баспаған тау қалмай, дәлелді деректер жинауға, үнемі ізденісте жүреді. Міне, осындай құмырсқаның тірлігіндей тепеңдеп жүруі, бәрі-бәрі – ел игілігі үшін.

Қазақ баспасөзі ХІХ ғасырдың ІІ жартысы мен ХХ ғасырдың І жартысы аралығында қалыптасса, аудандық «Еңбекшіқазақ» газеті 1930 жылдың шілде айынан бастап жарық көре бастады. Яғни, бір ғасырға жуық аудан айнасына айналып, халыққа оның тыныс-тіршілігін жеткізіп, қуанышымен бөлісіп, кемшілігі болса, Шерхан Мұртазаша айтқанда, «ұлып айтпай, тіліп айтып», мінді сынап, түзеуге атсалысып келеді. «Еңбекшіқазақ» газетінде қаншама білгір журналистер еңбек етіп, қаншама бас редакторлар басқарып келді. Бәрін тізіп жатпасақ та, қазіргі бас редактор болып көп жылдан бері қалтқысыз қызмет етіп келе жатқан Хайролла Қасымұлы Ахметжановты айтсақ та жеткілікті. Қаламы қарымды небір журналистер ауданның тыныс-тіршілігінде отымен кіріп, күлімен шығып, халық үшін аянбай қызмет етті. Олардың соңғылары қазір бейнетінің зейнетін көріп отырған Күләш Мадьярова, марқұм Мұрат Нақатаев, Баянды Закиров, тағы басқа да көптеген қаламгерлерді мысалға келтіруге болады.

«Жас келсе – іске» демекші, тағы да Шер ағаның ащы шындықты ашына айтқан «бір кем дүние» жазбасында: «Журналист – это қаранар, но мизерный гонарар» екеніне қарамай, асқан жауапкершіліпен уақытпен санаспай, атқаратын қиын жұмысынан қашпай, журналистика саласын таңдап, «Еңбекшіқазақта» еңбек етіп, еленіп жүрген Сардарбек Нұрадин, Игорь Туранин, Ерзат Асыл, Перизат Әбділ-Әшім, көрші Талғар ауданының жаршысы болып жүрген Перизат Нұрқаева, тағы басқалары редакцияның қара қазанын қайнатып жүрген қарымды қаламгерлер. Сондай-ақ, газеттің күйбең тірлігінен қашпай, компьютерде теруші, беттеуші Майя Акирбаева мен Индира Тоқмұрзаева, есеп-қисаптың маманы Раушан Тасыбаеваларды да атап өткен орынды. Бас редактордың ұстаздығынан тәлім алған көптеген журналистер қазір еліміздің түпкір-түпкірінде еңбек етіп жүр.

«Газет – халықтың көзі, құлағы һәм тілі» деп Алаш қайраткері Ахмет Байтұрсынұлы айтпақшы, адамға көз, құлақ, тіл қандай керек болса, қоғамға газет те сондай қажет.

Журналист – қарапайым һәм нартұлға,

Дайын олар нардың жүгін артуға.

«Жегені – жантақ, артқаны – алтын», ол – рас,

Еңбегін елеп  журналист лайық айтуға.

Гүл шырынынан бал жинаған арадай, тынымсыз тіршіліктен қашпайтын құмырсқадай ақпарат майданында иықтаса, қатар шайқасып жүрген жауынгер әріптестердің төл мерекесі құтты болсын! Қаламымыздан қасиет кетпесін, қалқанымыздан қасірет өтпесін, шабытымыздың шыңына ұшқан құс жетпесін, еңбегіміз еленіп, құрметке бөленіп, жемісі мол ағаштай көктесін!

Анарбек БЕРДІБАЕВ.