Қыраны Хантәңірдің тау тұлғалы,

Ұрпағың ұмытпайды артыңдағы.

Ғасырдан ғасырларға жалғасады

Дүлділдер, қара өлеңнің пайғамбары.

Қоштасып аққу қазбен тізбектелген,

Шығарып сап, қарсы алып гүл бөктерден.

Құлагері мәреге алдымен кеп,

Шыңы болып өрлейтін жыр-бөктерден.

Еске аламын «Сары жайлау», «Күрең күзбен»,

Қоңыр әуен естіліп құла дүзден.

Міне, бүгін ақынның туған күні

Қауышатын ақпанда жылда бізбен.

Бойыма жаратушым шабыт беріп,

Жіберген бе мені де жырға теліп.

Қайран ақын атамның досы бопты,

Көз жасыма беремін кейде ерік.

Қыранның да жанары толып жасқа,

Мұң шағыпты, Фариза ақын жасқа.

Әр қазақтың бойына жыр боп еніп,

Ізі қалды «Шәлкөде», «Айғайтаста».

Көркейіп Нарынқол мен Қарасазың,

Сағынып жүр өзен-көл, аққу- қазың.

Муза бабам рухың қолдай көр деп,

Жанарыма жас толып өлең жаздым.

Ғалия Әкімбекова,

С.Аманжолов атындағы орта мектептің қазақ тілі мен әдебиеті пәні мұғалімі