Шашын бояп, құлағына сырға тағатын қызтеке ұлдар мен ерлерше киініп, шарт-шұрт түкіретін еркекшора қыздарды көрсем налимын. Бір өкініштісі, солардың теріс әрекеттерін мінеп, түзу жолға бастайтын аға-апаларымыз үнсіз қалып, еш іс-әрекет танытпай жатқандығы тағы бар. Меніңше, бар мәселе еліктеуде болып тұр. Өйткені бүгінгі таңда теледидарымыз бен интернетіміз жат елдің сериалдарына толы. Соларға үңілген оқушы қыздарымыздың кәріс әртістеріне ғашық болып, соларға тұрмысқа шыққысы келетіндерін байқадым. Бұл ұят емес пе?! Бүгінде қыздарымыздың кәріс бойжеткендері сияқты қысқа көйлек киюге деген құштарлықтары да басылар емес.…

Бүгіндері қоғамда «Отбасылық-тұрмыстық зорлық-зомбылық» мәселесі көбеймесе, азаяр емес. Отбасындағы әлі күнге дейін оң шешімін таба таппаған мәселелер әр үйде орын алып келеді. Ал зорлық-зомбылық жайлы сөз қозғалғанда отбасында теперіш көрген шақалақтардың ойымызға оралатыны анық. Халқымыз бала тәрбиесіне ежелден үлкен жауапкершілікпен қараған. Мысалға, «Тәрбие тал бесіктен», «Ұяда не көрсең, ұшқанда соны ілерсің» дейміз. Бұл мақалдардың астарында санаға ой салатын салмақты мағына жатыр емес пе? Қазақ халқының даналығы мен көрегендігі де осында. «Баланың ұяты – әкеге, қыздың ұяты – шешеге» деген қанатты…