Бала жанының бағбаны болу асқан жауапкершілік пен шыдамдылықты талап етеді. Осындай қасиеттер бойыңызда болмаса сіздің бала бағбаны болуыңыз неғайбыл. Қанша жерден оқып, білім алып, оқуыңызды «қызыл дипломға» бітірсеңіз де бала жанын түсінбесеңіз өз маманды-ғыңыздың хас шебері бола алмайсыз. Алдыңызға келген әр үйдің еркесі мен кенжесі не жалғызы сізге берілген аманат іспетті. Таңертең дені сау келген баланы ата-анасына сол күйде тапсыруға міндеттісің. Тек қана денсаулығына қарап қоймай, тәрбие-білімімен де айналысасың. Ерке, шолжаң немесе тіл алғыш, белсенді баланың тілін тауып, жүрегіне жақын болсаң, сенен асқан бақытты жан бола қоймас, сірә. Баламен бала болып ойнап, солардың көңілін өзіңе аударып, мейірімге бөлеу аса шеберлікті қажет етеді.

Мен өзім мектепке дейінгі тәрбие мамандығын еш қателеспей таңдадым. Оқушы кезімнен балаларды ойнатып, қарап, қамқор болуды ұнаттым. Тоғызыншы сыныпты аяқтап, педагогикалық колледжде осы мамандық бойынша төрт жыл білім алдым. Қасыма келген балаларды жинап алып олармен жеке-жеке сөйлесіп, бірге ойнап кететінмін. Сонда анам: «Біздің Мөлдір өзі бала сияқты. Өзі сол мамамдықты оқып жатқаннан болар» – дейтін.

Мен осы мамандықты таңдағаныма еш өкінбеймін. Қиындығы мен қуанышы да қатар жүретін осынау мамандықта жұмыс жасап келе жатқаныма биыл сегіз жыл толады. Өз мамандығымды шексіз сүйемін. Іс тәжірибеден өтуге келген студент қыздар немесе жұмысқа енді ғана орналасқан қыздарды топқа жиырма минутқа жіберсең, «апай, бұл менің мамандығым емес екен» дегендерді жиі кездестіреміз. Оңай мамандық та, оңай жерден ақша табу да жоқ. Сол жас қыздарға айтарым: бала жанының бағбаны болу шынайы дайындықты, жүректілікті қатты талап етеді. Еш ойланбастан келсеңіз, кешірерсіз, бұл сіздің жолыңыз емес.

Баланы шынайы жақсы көру, мейірімге бөлеу, сол мейіріммен жаныңа рахат табу керемет бақыт екенін жеткізгім келеді. Баланы ұйқыға жатқызарда маңдайынан сипап, өлең немесе ертегі айтқан соң тұра сала «апай, сіз менің маңдайымнан сипап ұйықтаттыңыз ғой» – деп еңбегіңді біліп айтып жатса, сол періштенің көңілінен шыққандығың деп білемін. Осының өзі де бір бақыт емес пе?!

Мөлдір ДАУЛЕТБАЕВА,

Көктөбе ауылы, «Айгөлек» бөбекжай балабақшасының  қазақ тілі мұғалімі, тәрбиеші.